skoncentrowana że nie od razu zdali

„skoncentrowana, że nie od razu zdali sobie sprawę z tego, co zaszło. Oczy profesora spotkały się ze spojrzeniem człowieka ze stali. Co zmieniło się w tym nieruchomym spojrzeniu Czy wilgotny połysk, który się nagle pojawił, czy coś jeszcze, prawie nieuchwytnego, lecz zarazem oczywistego Właśnie to „coś" występowało coraz wyraźniej.
— Patrzy! — krzyknął Traube i cofnął się.
Na widok tego spojrzenia nie można było się nie wzdrygnąć, było w nim ooś niepojętego, przygniatającego jak olbrzymi ciężar. Lekkie rzężenie dało się słyszeć za plecami profesora. Odwróciwszy się zobaczył, że asystent, śmiertelnie blady, z obwisłą szczęką, na próżno usiłując oprzeć się o ścianę, osunął się na podłogę.
„Trzeba mu pomóc!" — błysnęła myśl. Lecz Traube nie mógł ruszyć się z miejsca. Stał przykuty spojrzeniem człowieka ze stali.
Oczy jego stawały się coraz żywsze. Uporczywie, nie odrywając się, patrzyły na profesora, winowajcę wszystkiego, co się stało. Tak patrzą niektóre portrety — dokądkolwiek się zwrócisz, w ślad za tobą idzie ich uparte spojrzenie. Ono cię prześladuje, jest w nim i groźba, i wyrzut, i pytanie, lecz o co mu chodzi — nikt tego nie wie. Jak długo trwał pojedynek dwóch spojrzeń — minutę czy wieczność Profesor czuł, że mu oczy zachodzą łzami, lecz mimo to patrzył i patrzył. Zobaczył, jak po zastygłej twarzy przebiegł lekki, ledwie dostrzegalny skurcz, jak gdyby chciała się uśmiechnąć lub nachmurzyć. Palce sztywno opuszczonych, stalowych rąk lekko się poruszyły...“(10)